Vatican Analog

Gadgets from the crowdfunding spheres

Browsing around the crowdfunding websites can be very inspiring. Here’s a few lovely inventions that bring new happiness to those who love to have their music served analog with their bare hands.

The Mixtape Alpha, a great pocket-sized 8-bit synth. Currently still crowdfunding.

MaKey Makey, an extremely universal controller-maker that even can turn bananas into a piano. Got completely overwhelmed last year when they were crowdfunding their project. Now available to order at their website.

This tool turns your acoustic guitar into a droning ambient machine, succesfully funded earlier this year, now going into production.

Wouter Jaspers at BromBron #22

Brombron is an ongoing project by Extrapool and Korm Plastics and in 2004 also with Worm in Rotterdam. Two or more musicians become artists in residence in Extrapool, an arts initiative in Nijmegen, The Netherlands, with a fully equipped sound recording studio. These artists can work in a certain amount of time on a collaborative project; a project they always wished to do, but didn’t have the time or the equipment to realize. Last weekend Audrey Chen and Wouter Jaspers presented their work that they made for BromBron at (h)ear in Heerlen and at Extrapool in Nijmegen. A nice mix of pulsating synth waves, scary throat sounds and cello. Later this year, Korm Plastics will release a CD from their work at the BromBron studio so keep your eyes open for that one.

Audrey Chen and Wouter Jaspers live at Extrapool

Upcoming show: Sindre Bjerga + Nils Rostad

Vatican Analog presents analogue pleasures from Norway:

SINDRE BJERGA has been wiretapping the secret frequencies of ghostly drones for years now. Through a steady flow of releases on numerous labels around the world he has been channeling the spectral transmissions from the gray void…
Expect psychedelic drones that sometimes collide with snippets of found sounds from half-demagnetized tapes and concrete sounds from wrecked kitchen utensils…

NILS ROSTAD has been playing improvised guitar for years (in addition to being a painter). His style is self-taught and can be very intense and private, owing more to American primitives like Dredd Foole, Loren Connors or Christina Carter, than to the European avant-garde and the free jazz. Using both timbre, attack and volume as effects (in addition to effect pedals) his sound comes across as highly personal and sparse. He has also been playing as a duo w/ Sindre Bjerga under the name Magnetic North Duo.

6th of March 2011
Doors open at 21:00 hrs
Vatican Analog, van Hogendorpstraat 13d in Tilburg
A donation for the traveling artists is welcomed!

Vatican Analog presents Sindre Bjerga + Nils Rostad

Vatican Analog presents Sindre Bjerga + Nils Rostad

staplerfahrer is booking an US East Coast tour

Between the 18th and 24th of December, staplerfahrer is hoping to play some shows in places like NYC, Philadelphia, Wilmington DE, Baltimore, Washington DC and Richmond VA. If you have some ideas for NYC, Philly and DC: please get in contact! The other 3 are pretty much already arranged! In the period from the 2nd until the 7th of January he’s looking for gigs in the North Carolina area.

press blurb

press blurb

Vatican Analog presents Ambient Now


Vatican Analog presents

Vatican Analog presents

This saturday the 8th of may sees another edition of the Vatican Analog presents night. This time with an all international drone line-up (see details in the flyer above!).

As always the show starts around 21:00 hrs at Perron 58 / Zwijssenpand, entry donation will be 5 euro and the beers change hands for only a euro.

See you there!

this wednesday at the Paradox in Tilburg

Paradox is ook regelmatig het podium van noise en drone en andere heavy geluidsescapades. Legendarisch zijn de concerten van Whitehouse, Aube, Fear Falls Burning en de Vatican Analog avonden. Deze avond staat de doom drone centraal met maar liefst 3 internationale acts: THRONES (USA) + NADJA (Can) + OvO (It).

nadja / ovo / thrones

nadja / ovo / thrones

Joe fuckin Preston!!!! Is het nodig om deze man nog te introduceren??! Was actief in legendariche bands als EARTH, Melvins, SunnO))) en speelt momnteel ook in High On Fire. THRONES is het “solo project” van Joe Preston. In THRONES bespeelt hij alle instrumenten inclusief bas, drums, vocals and synthesiser.

NADJA (Can) is een dronenoise collectief uit Toronto, Canada. Begonnen als solo project in 2003, door Aidan Baker, werd het al snel een duo toen Leah Buckareff er zich bij aansloot. De muziek van NADJA bevat elementen uit de psychedelische muziek, free jazz, drone, en experimentele muziek gemixt met ambient en melodische elementen, De toekomst van doom? Dat zou geweldig zijn !

OvO is een duoproject waarin muziek en levenstijl samengaan. Stefania Pedretti (ook zangeres van Allun en solo performer aka ?Alos) en Bruno Dorella (ook actief in bands als Ronin en Bachi da Pietra, voormalig drummer vanf Wolfango en Bugo en tevens manager van Bar La Muerte Records) begonnen OvO om gezamelijk te reizen en over de hele wereld concerten te geven. met als gevolg ruim 600 optredens in 5 jaar.

Datum: wo 31 maart 2010
Aanvang: 21.00 uur
Entree: € 8,00 – ParaPas € 6,00

20th March: chefkirk + Orphax + Paddo One Obie One

next saturday the 20th of March sees another Vatican Analog night at the Zwijssen pand aka Perron 58! Teaming up that night:

chefkirk is Roger H. Smith (b. 1976 U.S.A.). Smith utilizes the no-input mixing board as his main instrument, along with a sampler, and two effects pedals. It is this minimal setup that forces Smith to fully explore the realms and possibilities of the no-input mixing technique. Smith calls on the influences of his everyday environment. The sounds that exist in the cracks of everyday life: the breaking of Atlantic surf on a deserted stretch of North Carolina coastline, the cicadas’ harsh call on humid summer nights in the South, the distant horn of a shipping barge on the Mississippi mixed with the broken glass of Bourbon Street, or the wind whistling through the mighty Douglas Fir trees of the Pacific Northwest.

Orphax is the ambient drone project of Sietse van Erve (also part of Zonderland). Influenced by artists such as Troum and Thomas Köner, Orphax makes slowly evolving, emotionally loaded music which takes you into a deep dark world. In the years he has developed more and more his own style and which by now can be described as emotional, dark and heavy drones. Over the years he has released several mp3s which are all free for download from his own website, as well as through the Internet Archive.

Paddo One Obie One started creating tunes somewhere in 1410 b.c. somewhere in the Galaxy between Venus and Battle star Galactica. Back then it was called “Krrr” and Grrr”. (Nowadays it is called Noise). Enjoying the earthly movements, Paddo One caught up really quick with walking the earthly walk. Still going on, many releases and shit has been released and there is even more to come! Paddo One Talks to you through a way that is even beyond the Mars. No longer out of space, but in spaces he plays. Every tune is a different vibe. One might be of a Galactic Battle Sword, while other tunes may be the failed starts of a Cruise Motor, awaiting demolition.

20th march: chefkirk + Orphax + Paddo One Obie One

20th march: chefkirk + Orphax + Paddo One Obie One

March 20th – doors open at 20:00 hrs
5 euro donation
Zwijssenpand/Perron 58 – Gasthuisring 58 – Tilburg

Recensie: 4Daladiez, Ggu:ll en Jackie-O Motherfucker (Cul de Sac, 25/02/2010)

“Als iets voor elf uur Jackie-O Motherfucker het podium van de Tilburgse Cul De Sac betreedt, heeft de zaal al een dik uur aan drones en noise achter de kiezen. Om vijf voor half tien wordt de avond afgetrapt door de op het laatste moment toegevoegde Vatican Analog all star band, 4Daladiez. Een lang uitgerekte drone waarin met xylofoon speelse accenten worden gelegd. Een goed fundament voor de verdere avond. Daar wordt met Ggu:ll nog een schepje bovenop gedaan. Sinds 2007 uitgegroeid van een noiseduo naar een postmetaltrio dat qua geluid hangt tussen Earth en Cult Of Luna in saus van noise. Vergeleken met eerdere shows is er gekozen voor meer structuur en minder noise, een keuze die goed valt. Een sterke set van drie nummers die alle drie tegen de tien minuten klokken, maar ook elke minuut de aandacht erbij weten te houden. Als Ggu:ll deze ontwikkeling weet vast te houden, is het zeker een band waar we in de toekomst nog wel eens wat meer van zouden kunnen houden.

Cul de Sac flyer

Cul de Sac flyer

Na Ggu:ll loopt de Cul pas echt vol, maar neemt het geroezemoes ook toe om helaas gedurende de set van Jackie-O Motherfucker niet af te nemen. Het is dan ook alleen op de eerste twee rijen dat het Amerikaanse viertal werkelijk overkomt. Als je verder naar achteren staat, krijg je eigenlijk weinig mee. Toch is het zeker geen slechte show, de uitgerekte country-drones van de heren roepen herinneringen aan Souled American op doorspekt met galm en psychedelica. Helaas weet de act echter niet de aandacht te pakken die ze verdient. Daar speelt ze zelf ook een belangrijke rol in. Het begin is vrij onduidelijk zoals het echoënd uit de line check rolt, geen introductie of niets. Daarna blijft de interactie met het publiek beperkt tot wat schuwe blikken over de bril heen. Tot aan het abrupte einde toe. Misschien voelde de band zich misplaatst of onbegrepen, misschien was het niet de juiste dag, maar het viertal bezit vandaag geen enkele schwung. Ondanks dat wordt er een zeer intense set neergezet, die de aandachtige overrompelt. Spijtig alleen dat er ook zoveel minder aandachtigen zijn.”

28 februari, 2010 door Tjeerd van Erve

some reviews and pics

Vatican Analog’s recent night with fine guitar magic by Cam Deas, Jack Allett and Bas Verbeek has been reviewed on two different sites: one in Dutch (3voor12 Tilburg) and one in English (Westerlingen). Read them below (spiced up with some nice photos by Herman Stehouwer).

“Liefhebbers van ongebruikelijke en intieme geluidssculpturen konden afgelopen zaterdag hun hart ophalen bij een door Vatican Analog in het Zwijssenpand georganiseerde avond, waarin het respectievelijk zes- en twaalfsnarige gitaarwerk van de Engelsmannen Jack Allett en Cam Deas centraal stond, voorafgegaan door een korte, duistere performance van Bas Verbeek.

Bas Verbeek

Bas Verbeek

In een ruimte die enkel verlicht wordt door een eenzaam flakkerend waxinelichtje, opent een geknielde en diep over zijn instrument gebogen Bas Verbeek de avond met enkele zeer zachte, donkere gitaartonen, die hij met enige elektronische vervorming door de zaal laat ruisen. Langzaam zwellen deze verder aan, terwijl Verbeek er ondanks zijn wat ongemakkelijk ogende positie in slaagt een microfoon naderbij te brengen en daarin enige lage, wederom direct digitaal gemanipuleerde keelklanken uit te stoten, die steeds luider worden, tot de performance uitmondt in een onversterkte schreeuw. Een sfeervol begin van de avond.

In het daaropvolgende optreden van Cam Deas zit zowel materieel als spiritueel gesproken heel wat meer licht, zij het dat ook hij de luisteraar aanvankelijk behoorlijk op de proef stelt met een reeks ongebruikelijke, vaak staccato klanken, al dan niet met behulp van attributen als vingerpin en strijkstok aan zijn twaalfsnarig instrument ontlokt. Langzaam maar zeker komt er echter meer melodie in zijn spel, dat uiteindelijk uitgroeit tot een lyrische, impressionistische geluidswaterval (inclusief gratis sneeuwbui als gezien door het raam op de achtergrond), waarna hij dit eerste stuk afsluit met een felle climax, gevolgd door een kalme terugkeer naar een melodisch fragment waarop hij daarvoor gebouwd heeft. Na deze ‘tour de force’ speelt hij nog een aanzienlijk korter en eenvoudiger opgebouwd stuk ter afronding van zijn betoverende set.

Cam Deas

Cam Deas

Met zijn zes snaren tellende gitaar, waarop hij melodieuze instrumentaaltjes van afzienbare duur uitvoert, begeeft Jack Allett zich weliswaar in iets gebruikelijker, maar daardoor niet minder hypnotiserend vaarwater dan zijn landgenoot. Schijnbaar moeiteloos smeedt hij op country en folk geënt gitaargepluk met minimalistische, repeterende figuren samen tot heel natuurlijk klinkende, gemakkelijk in het gehoor liggende edoch terzelfder tijd bedwelmende liederen. Na afloop van zijn voorbijvliegende ‘reguliere’ set waagt hij zich op verzoek van kompaan Cameron Deas nog aan een blues van de hand van één van hun beider grote voorbeelden, het excentrieke en eclectische Amerikaanse gitaarfenomeen John Fahey, maar dan is de koek helaas toch echt op en deze mooie en (ook met dank aan het stille, aandachtige publiek) geslaagde Vatican Analog bijeenkomst ten einde.”

Jack Allett

Jack Allett

“As a crack addict to his drugs I return to Tilburg the following day for another night of impressive music. This time it’s Vatican Analog that try to drop our jaws in the Zwijsenpand with a few unbelievably talented musicians. Not mentioned on the flyer or anywhere else but indeed playing is Bas Verbeek. This local seems a bit odd next to the acoustic guitars of the following acts. Verbeek starts his set of at a very low volume, combined with only candle light and the low turnout the mood is set for what turns out to be a very atmospheric performance. Lush and minimal guitar tones slowly fill the room until they fade out again. At this point I can’t really grab hold of the direction Verbeek is going but just when I start to doubt his concept the layers start to thicken. No more silence, layers are arranged very carefully and the volume goes up every time something is added to the sound palette. On top of the soothing guitar Verbeek starts doing some mantra-like vocals, ever so slightly changing tone and mood. At this point the volume has grown from very quiet to indeed pretty loud. Just when parts of the room start vibrating the sound is cut off only leaving his exposed voice die out in a very emotional scream. While I still feel this wasn’t the most fitting artist in this line-up I really enjoyed the performance.

Next up is my reason for visiting this show Cam Deas, a very young lad from Shetfield, who has fully mastered the 12 string guitar. Starting of with some really harsh and unorthodox notes he seems to be testing our patience but we sure get rewarded when the more melodic pieces come in. What is there to say about something so pure, so well executed? Cam Deas knows how to translate emotions or even stories through his very soothing acoustic soundscapes. The insane technique isn’t used for bragging rights but only to create something amazingly pure. He sure leaves everybody in the room wanting more. Unfortunately I have to miss Jack Allett due to travelling by train but if he delivered anything like his recorded work this sure has been equally hypnotizing and rewarding as Cam Deas. Just before I leave this great night of intimate music I manage to buy the Cam Deas/Spoono 12” I’ve been wanting to obtain for a few months.

Over the past week I’ve given the record quite a few listens and I have to say it really manages to capture these acts the way one has to experience them. Frozen Lakes and Icy Leaves is a much better listen on the vinyl then the myspace-rip I’ve been using all that time and still is my favorite Cam Deas track by far. Spoono which is the name Jack Allett used until a short while ago brings a few less complicated tracks. One might say they sound easy when you compare them to the other side but they are just as much filled with emotion. A very good combination is presented on this 12” and if you ever get the chance to see this combination perform live, go for it.”

12-string guitar magic from the UK

Fusing the intricate guitar magic of John Fahey with the beauty of Debussy. Saturday the 23rd, Jack Allett and Cam Deas from the UK will showcase their impressive technique mixed with cascades of echo and haze in the intimate setting of a living room concert at the Zwijssenpand in Tilburg.

Cam Deas + Jack Allett

Cam Deas + Jack Allett

25-year old guitarist Jack Allett (who is also half of Towering Breaker),  takes the Takoma School of John Fahey, Robbie Basho et al. as the starting point for his compositions and improvisations, and goes on to incorporate psychedelia, neoclassicism, minimalism, jazz and more into his unique take on modern folk/blues fingerpicking. He has a new album out on Blackest Rainbow Records.

Since the dissolution of his previous band, Cameron Deas started a solo career under the name Cam Deas. He has released various EPs under the record labels Blackest Rainbow, Dead Pilot, Dirty Demos and others. Deas plays the guitar, and notably the 12 String Guitar. His music is a mix of acoustic and electronic sounds, which “conjures up an air of ancient smoke-wreathed ritual with ghostly moans and 12 string acoustic guitar ragas that disappear into cascades of echo, haze and distortion.”

January 23rd – doors open at 20:00 hrs

5 euro donation

Zwijssenpand – Gasthuisring 58 – Tilburg